Guraba Mecmuası

Mümin Domuz Çobanı Olamaz mı.?

İslâmî bir hüküm olarak olamaz, câiz değil; ancak, bir cinâyet olarak gerçekleşmesi bakımından neden olmasın!..

Elbette olabilir!… Tamam; olmamalı, ama bu imkânsız değil… Hattâ, hem mümkin, hem de vâkı’.. Târîhte
çok olmuş… Kur’ân ve İslâm Târîhi bunun benzerlerinin âdil şâhidleri… 

Günümüzde ise Türkiye’den Amerika’ya, Asya’dan Avrupa’ya, şimâlden cenûba bunun nice nice misâlleri var… 

Önce, târîh tünelinden geçmişe bir yolculuk yapalım. Sûfiyye’nin târîhte yer alan menkıbelerinden birini aktaralım: 

Hani büyük bir zât vardı. Makamı ve mertebesi çok yüksekti. Sevenleri de haddinden ziyâde idi. Ancak ma’sûm değildi. Yaptığı büyük bir yanlışlık sebebiyle ona başka büyük bir zât, Allah seni domuz çobanı yapsın diye beddüa etmişti. Ok hedefini bulmuştu…

İnsanlık hâli bu ya, her nasılsa bir ermeni kızına âşık olmuştu. Kara sevda onu günbegün eritmişti. Ama nasıl olurdu?!.. O bir mü’min, öteki de İslâmı inkâr eden, peyğamberini yalancı, kitâbını da uydurma gören biriydi. Bu arada dostları tarafından hakkında söylenilenlerden rahatsız oluyor, artık şu husûsta bir söz dinlemek istemiyordu.

Bu mes’elede kendisiyle ona nasîhat edebileceklerin arasında uçurumlar kazıyordu.

Kendiyle çok mücâdele etmişti.Nihâyet dayanamayıp, sevdiği kıza tâlib olmuştu. Olabilirdi, ama tek bir
şartları vardı. Ancak, bu şart çok ağırdı.

Üstelik son derece de aşağılayıcıydı: Hristiyân olacak ve kızın babasının domuz sürüsüne çobanlık yapacaktı. Bir hayli ayak sürüdü. Lâkin artık dayanamıyordu.

Bu kara sevdâ onu yakmış kül etmişti. Tükenmiş ve mecâli kalmamıştı. Bu aşk onu kör ve sağır da yapmıştı. Artık hak ve hakîkat namına hiçbir şeyi görmüyor ve işitmiyordu. İntihâr edip teklifi kabûl etmişti. Nihâyet Hristiyan olmuştu ve domuz sürüsünün çobanıydı. 

Çayırda onları güdüyordu. Uzaktan onu seyreden eski sevenlerinin yürekleri dağlanıyordu. İçleri sel gidiyordu. Ona baktıkça ağlıyorlardı. 

Artık düâdan başka bir şey kalmamıştı. Hoş, önde de düâ vardı sonda da o vardı. Bunlar belki de yaptığı bir cinâyet veya söylediği bir kem söz, yâhud haksız bir ayıplama sebebiyle olmuş olabilirdi. Ama yaptığı onca güzellikler hatırına aff da edilebilirdi. 

Böyle bir musîbet kendi başlarına da gelebilirdi. Böylesi bir belâdan kim emîn olabilirdi?!... Ermeni kızı bir tane değildi ki… Bu yüzden onu kınayamıyorlardı… Duâları ve gözyaşları ne güne duruyordu?.. Sonunda ona acındı ve düâ edildi. 

İcâbet şartları vardı veya yoktu, ama ilâhî rahmet, ğufrân bulutları ve can suyu yağmurları şeklinde tecellî etmişti. O bereketli yağmurlar nefsânî ateşini söndürmüştü… Bir anda intibâha gelmişti. Ben ne yapıyorum, neredeyim? diye pişmân olup dövünmeye ve feryâd etmeye başlamıştı.

Orayı hızla terkedip ilâhî rahmetin kucağına dönmüştü… Kâbus bitmişti…Artık şımarıklık sona ermişti. Başına gelen musîbetin ezikliği ve hüznüyle de derecesi katbekat artmıştı…Bu menkıbe, menâkıb kitablarında neden anlatılmıştı?. 

Binbir gece masallarıtüründen miydi?!.. Elbette değildi… Geçmişte böyle olabilmiş idiyse, şimdineden olmasındı?!.. Değişen bir şey yoktu…

Üstelik şartlar daha da kötüye gitmişti. Zafiyetler zirveye tırmanmıştı.Kemâlâtlar da eskiye nisbetle hakîkî bebekle, naylon bebek arasındaki kadar büyük bir mâhiyet farkı arz ediyordu. Bunun istisnâsı artık nâdir değildi; enderdi. 

Elbette şunun anlatılmasında yenilerde domuz çobanı olanları ve başka domuz çobanlığı namzetlerini ikaz vardı…

Yine, Kur’ân’ın o meşhûr kıssası… 

Allah’ın, âyetlerini verdiği halde onlardan sevdâlandığı dünyalıklar yüzünden sıyrılıp çıkan kulun mühim haberi… İsmi mühim değildi… Allah’ın kullarından biriydi… Burada âşık olunan, Ermeni kızı değil de bir ma’nâda Yehûdî kızıydı… Ne değişirdi?!.. 

Şu haber de hidâyetin kimseye, japon yapıştırıcısıyla yapıştırılıp perçinlenmediğinin ilâhî îkazıydı… Bu âkıbetten de kim kesin emniyet içinde olabilirdi?!.. O hâlde yine düâ, niyâz, ma’nen öldürmeyen bir korku ve şımartıp azdırmayan bir ümit muvâzenesi lazımdı…

Otu ite yoldurmak âdetini hiçbir zaman elden bırakmayan zâlim ve ğaddâr bir düzenin tasallutu altında yaşamak zilletine mahkûm edilen, ama onun zulüm ve şeytânlık derinliğini -yüzde bir bile olsa- bilemeyen ve göremeyen ufuksuz mü’minlerim benim!...

Sapanları ve basit ağlarıyla güle oynaya kurtlar vâdisinde ceylan avına çıkan toy kardeşlerim benim!...

Sepetlerindeki etleriyle yamyamlar diyârında mesîreye çıkıp mangal yakan yiğitlerim benim!... 

Biraz sonra, kendi yaktıkları mangalda yamyamlar tarafından o yanlarındaki etlerinin ve ilâve olarak kendilerinin cızbız edileceğini göremeyen zavallı ciğerpârelerim benim!...

Bu vâdide ava çıkıp da kurtlartarafından avlanan ilk açıkgöz avcılar sizler değilsiniz!... Yamyamların işgâl ettiği ve kol gezdiği kırlarda eğlenmeye çıkıp da kendi yaktığı mangalda şu yamyamlar tarafından kızartılıp yenen ilk ehl-i zevk ve lezzet sizler değilsiniz!… 

Uyanınız ve aklınızı başınıza alınız!... Batarsanız, sadece siz değil, sizinle beraber nicelerini batıracaksınız. Bu dünya, mü’minin cenneti olamaz… İmâm Kuşeyrî’nin de dediği gibi, bir Mü’min dünyaya ne kadar uzaksa, Allah’a o kadar yakındır. 

Unutmayınızki, cenneti bu dünyada arayanlar, onu âhirette bulamayacaklardır…Yine unutmayınız ki, deveyi yardan atlatan bir tutam ottur, demişler… Sizler deve değilsinizki!... 

Yaratılmışların en şereflisi olan mü’minlerin içinde seçilmiş bir nezîh câmiânın neferlerisiniz.
Lütfen size yakışanı ve sizden bekleneni ortaya koyunuz… Zâlim avcıların oltalarında kullandığı solucanlar veya herhangi bir yem derekesinde bir değere râzı olmayınız… 

İsmâil Hakkı Bursevî kuddise sirruhû ne de güzel söylemiş: 

İş bu pâzâr-ı fenâde sâtılursen yoğa çûn
Sen cihânı sat, seni dünyâ-(y)ı fânî satmadan…

Yani, mâdem ki, bu yokluk ve hiçlik pazarında bedavaya satılacaksın/fâni dünya seni satmadan, sen bütün cihânı sat (ki yiğitlik sende kalsın.) Evet, yerinde bir özür dilemek fazilettir; ancak, özür dilenmemesi gereken yerde özür dilemek veya kendimizi o zillete düşürmek -bir Mü’min olarakhakkımız değildir. ‘Özür dilenecek her bir işten sizi sakındırırım’1 meâlindeki Nebevî emre uyarak, nihâyet mertebede temkinli ve dikkatli olmalıyız. 

Başta Allah celle celâlühû ile Resûlü sallellâhu aleyhi ve sellem’in yasakladığı veya beğenmedikleri şeyleri işlemekten dolayı onlardan dünyada ve hele âhirette özür dileyecek hâle düşmemeliyiz. 

Sonra, kullardan ve bilhassa ehl-i dünyadan veya nâmerdlerden özür dilemek zorunda kalabileceğimiz işlerden de kat’iyyen uzak durmalıyız.

Hattâ arkasında duramayacağımızdoğruları söylemeyi bir süre ertelemeliyiz. Hâsılı, pahası biçilemeyecek sanat hârikası bir tabloyu yere düşürüp kıran yaramaz bir çocuk gibi olmamalıyız.

İbnu Ömer radıyellâhu anhumâ’ya,Haccac’ın zulmüne neden karşı çıkmadığı sorulunca, onun eziyyetine katlanamayacağını ve dayanamayacağını söyledi ve Nebî sallellâhu aleyhi ve sellem efendimizden şu sözü rivâyet etti: 

Mü’mine kendini zillete düşürmesi yakışmaz.2 Kur’ân’da, müşriklerin putlarına sövmek neden yasaklanmıştı?

Onları Allah’a sövdürmemek içün; değil mi?.. Yoksa, onları Allah’ımıza sövdürtmemeye gücümüz yetecek olsa, bu neden yasaklanmış olsundu?!.. Onlar her türlü hakâreti fazlasıyla hak ediyordu. 

İbrâhîm aleyhisselâm, puta tapanlara, ‘yuh olsun size ve taptıklarınıza…’3 derken günah mı işlemişti?.. Hâşâ… 

Hele, birçok noktada bâtıl üzere oldukları ve bâtıla ulaşmaya sıçrama taşı yapıldıkları açık olan kimseler karşısında kendi doğrularımızı mahkûm, onların yanlışlarını ise ak-pâk i’lân etmeye hiç mi hiç hakkımız yoktur. 

Birileriyle, hikmetsiz ve bilhassa zamansız dalaşmaktansa bir süre çalıyı dolaşmamız, hakkı haksıza boğdurmaktan elbette ki daha münâsibdir; hattâ tek doğru olan iştir. 

Aksi takdîrde nezîh bir câmiaya ‘hodgam, nefsini tam öldürmemiş, makam ve mevki sevgisi tehlikesini bulunduran’ damgasını vurdurursak, bunun ilâhî vebâlinin altından kalkamayabiliriz.

Hele, bunu Ümmet’in başına dehşetli çorapları örmenin şeytânî hesabları içinde olan iç ve dış şer mihrakların şu damganın hakîkî sâhibi olan bir numaralı taşeronlarına yaptırırsak, âdâlet-i ilâhiyyenin pençesinden kurtulamayabiliriz. Bu arada da kimseye bu husûsta, hattâ hiçbir husûsta kınama yollu tasrîh veya ta’rîzlerde dahî bulunmamalıyız. 

Zîrâ, imtihân henüz hiçbirimiz içün bitmemiştir. Unutmamalıyız ki, ‘kim kardeşini bir günahla ayıblarsa onu işlemeden ölmez.’4 Bunu kimi âlimler ‘tevbe ettiği günâhından’ şeklinde sınırladıysalar da âciz kanâtimizce bu doğru olmayıp, hüküm umûmîdir.


***

1 Ziyâ el-Makdisî (2199) Ziyâ ‘isnâdı hasendir’dedi; Deylemî (1755) İbnu Hacer ‘isnâdıhasendir’ dedi; Beyhakî, ez-Zühdü’l-Kebîr(523,524), Hâkim (4/326), Taberânî, el-Evsat (4424)

2 Tirmizî (2254), İbnu Mâce (4016) vd.

3 Enbiyâ:67

4 Tirmizî (2505), İbnu Ebî’d-Dünyâ, es-Samt
(288)

Guraba Mecmuası 14.Sayıdan..